เพจใหม่ 1


ชีวะประวัติหลวงปู่ลี จิตธฺมโม หลวงปู่ลี จิตธมฺโม มีนามเดิมว่า "ลี" สกุล "แสนเลิศ" ถือกำเนิดเมื่อวันแรม ๕ ค่ำ เดือน ๑๐ ปีวอก พุทธศักราช ๒๔๖๓ ตรงกับวันเสาร์ที่ ๒ ตุลาคม ๒๔๖๓ ณ บ้านบึงโน ต.โคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร โยมบิดา คือ พ่อใหญ่เคน แสนเลิศ โยมมารดา คือ แม่ใหญ่ปึ้ง แสนเลิศ หลวงปู่มีพี่น้อง ร่วมบิดามารดาเดียวกัน รวม ๓ คน คือ ๑. โยมพี่ชาย (เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก) ๒. หลวงปู่ลี ๓. โยมน้องสาว นางบุญ (เสียชีวิต)		วัยหนุ่ม ขณะอายุได้ ๑๕-๑๖ ปี หลวงปู่มีความฉลาดเฉลียว อุปนิสัยอาจหาญ ร่าเริง พูดเก่งและเป็นผู้นำหมู่ พ่อใหญ่สุด สหายในวัยเด็กของหลวงปู่เล่าว่า หลวงปู่จะเป็นผู้นำในทุกเรื่อง บางครั้งเวลาไปเลี้ยงควาย คุยกันแค่ ๒-๓ คน แต่สนุกสนานเฮฮาเหมือนคน ๙ คน ๑๐ คน เมื่อมีโรคระบาด เกิดขึ้นในหมู่วัว หลวงปู่ก็จะ พาวัวควายที่เกิดโรคระบาดนี้ไปในที่ห่างไกลจากหมู่บ้าน ไม่ให้แพร่เชื้อ ไปติดตัวอื่นที่ยังไม่เป็น ระหว่างช่วงเวลา ๑๘-๒๒ ปี ถ้าไม่ใช่ฤดูทำนา หลวงปู่มักจะพาหมู่ไปค้าขายไกลๆถึงร้อยเอ็ดบ้าง มหาสารคามบ้าง โดยใช้เกวียนเดินทาง ไปครั้งละ ๑ เดือน ๕ วันบ้าง แล้วแต่ระยะทางและสินค้าที่นำไป สินค้าที่หลวงปู่นำไปขายส่วนใหญ่มักจะเป็นจำพวก หวาย ปลาร้า และเข (เครื่องมือในการย้อมไหม) พ่อใหญ่สุดเล่าว่า ไปกับหลวงปู่แล้วสนุกมากไม่มีเบื่อเลย
ภูมิลำเนา บ้านเดิมของโยมบิดาอยู่ที่บ้านแดง ตำบลหนองดินดำ อำเภอท่าวัดบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด ส่วนโยมมารดานั้นเป็นคนบ้านดอนแคนน้ำ ตำบลหนองดินดำ อำเภอท่าวัดบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด อาชีพหลักของท่านทั้งสอง คือการทำนา อย่างไรก็ตาม โดยเหตุผลที่โยมบิดาของหลวงปู่นั้น มีความรู้เชี่ยวชาญในพืชสมุนไพรต่างๆท่านจึงทำหน้าที่เป็นหมอยารักษาชีวิตคนด้วยความเมตตาในอีกทางหนึ่ง โยมบิดาเดิมมีภรรยาคนแรกและมีลูกด้วยกัน ๔ คน คือ นางสง นางกิ่น และนายอิน ( ปัจจุบันเสียชีวิตทั้งหมด) หลังจากที่ภรรยาคนแรกเสียชีวิตลง โยมบิดาได้แต่งงานใหม่กับแม่ปึ้งมารดาของ หลวงปู่ ใช้ชีวิตร่วมกันที่บ้านดอนแคนน้ำจนกระทั้งเมื่อเกิดเหตุภัยพิบัติทางธรรมชาติแม่น้ำชีหนุนขึ้นสูง จนเกิดน้ำท่วมใหญ่และโรคระบาดอย่างรุนแรง ทำให้ผู้คนล้มตายกันมากมาย โยมทั้งสองของหลวงปู่ จึงตัดสินใจอพยพถิ่นฐานมายังบ้านบึงโนนอก ต.โคกสี อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร รวมกับชาวบ้านอีกประมาณ ๖๐ ครัวเรือน ด้วยได้ยินกิติศัพท์ว่าบ้านบึงโนเป็นสถานที่อุดมสมบูรณ์มาก ผู้เฒ่าผู้แก่เล่ากันว่า ในสมัยนั้น บ้านบึงโนจะมีต้นโสน และ ต้นแซง ขึ้นเต็มบึง แต่ละต้นมีลำต้นโตเท่าแขน หลวงปู่เล่าว่า "ต้นใหญ่ขนาดคนหัวโต นั่งเล่นได้ ไม่ตก" บ้านบึงโนในครั้งนั้นยังเป็นป่าดิบเรื่อยมาตั้งแต่ดงผาลาดดงบัง ต่อเนื่องจนถึงดงหม้อทอง เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์นานาชนิด ทั้งช้างป่า เสือ เก้ง กวาง ละมั่ง หมูป่า ไก่ป่า หลวงปู่เล่าว่า "สมบูรณ์ขนาดปลาในบึง จับวันเดียวกินได้ทั้งอาทิตย์" ในช่วงย้ายถิ่นฐานที่อยู่จากบ้านดอนแคนน้ำ จังหวัดร้อยเอ็ดมาที่บ้านบึงโน จังหวัดสกลนครนั้น โยมมารดาของหลวงปู่กำลังตั้งครรภ์ท่านอยู่ ด้วยเหตุนี้หลวงปู่จึงมักปรารภว่า "เราเกิดที่ร้อยเอ็ด" ด้วยถือว่าท่านถือกำเนิดนับตั้งแต่โยมมารดาตั้งครรภ์		เข้าสู่แดนธรรม พออายุได้ ๒๒ ปี หลวงปู่มีความคิดที่จะแต่งงาน แต่หลวงปู่ธรรม เจ้าอาวาสวัดชัยมงคล อำเภอ บ้านหิน (อำเภอสว่างแดนดินในปัจจุบัน) จังหวัดสกลนคร ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้าของหลวงปู่ได้ห้ามเอาไว้โดย บอกว่า "พ่อแม่ก็ล้มหายตายจากไปแล้ว ก็น่าจะบวชให้สักปีสองปีก่อน จึงค่อยลาสิกขามาแต่งงานก็ได้ " ด้วยความกตัญญู หลวงปู่จึงตัดสินใจบวชเพื่อทดแทนพระคุณบิดามารดาในปีนั้นนั่นเอง ในสมัยนั้นการบวชเป็นพระธรรมยุติจะต้องไปบวชที่วัดซึ่งมีพระอุปชฌาย์เป็นพระธรรมยุติด้วยกัน และวัดที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ไกลถึงวัดจอมศรี อำเภอกุมภวปี แต่เมื่อตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแล้ว หลวงปู่ก็มิได้ย่อท้อ มุ่งมั่นเป็นผ้าขาวอยู่นานหลายเดือน จึงเดินเท้าตามครูบาอาจารย์จากบ้านบึงโน จังหวัดสกลนคร ไปวัดจอมศรี จังหวัดอุดรธานี เข้าสู่ชีวิตใต้ร่มกาสาวพัตร เมื่อวันอาทิตย์ที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๕ เวลา ๑๑.๐๐ น. บรรพชาอุปสมบท หลวงปู่บรรพชาเป็นเณร และอุปสมบทเป็นพระภิกษุตามลำดับ ณ วันอาทิตย์ที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๕ ตรงกับวันขึ้น ๑ ค่ำ เดือน ๔ ปีมะเมีย เวลา ๑๑.๐๐ น. ณ วัดจอมศรี ตำบลพันดอน อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี โดยมีพระอุปัชฌาย์ พระกรรมวาจารย์ และพระอนุสาวนาจารย์ เรียงตามลำดับดังนี้ - พระครูพิทักษ์คณานุกร วัดจอมศรี ตำบลพันดอน อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี เป็นผู้อุปัชฌาย์ - พระสมุห์ภา วัดจอมศรี ตำบลพันดอน อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ - พระฮวด สุมโน วัดชัยมงคล ตำบลสว่าง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร เป็นพระอนุสาวนาจารย์
ปฐมวัย โยมมารดานั้นเสียชีวิตในขณะที่หลวงปู่ยังเล็กอยู่มาก คือหลังคลอดน้องสาว (นางบุญ ) ได้ไม่นาน ส่วนโยมพี่ชายของหลวงปู่ก็เช่นกัน เสียชีวิตตั้งแต่บ้านบึงโนยังไม่มีป่าช้า ท่านเคยเล่าขำๆว่าพี่ชายของท่าน ตายจองป่าช้า โยมบิดาของหลวงปู่ได้แต่งงานใหม่อีกครั้งหนึ่งกับแม่ม้ายลูกติด ๑ คน ชื่อแม่หมุน มีลูกสาวด้วยกันคนหนึ่งชื่อ บัว ดังได้กล่าวในตอนต้นแล้วว่าโยมบิดาเป็นหมอยาช่วยรักษาชีวิตคนจึงเป็นเหตุให้บางครั้งต้อง จากบ้านเพื่อไปรักษาชีวิตคนนานอาทิตย์หนึ่งบ้าง ครึ่งเดือนบ้าง เดือนหนึ่งบ้าง หลวงปู่กับน้องสาว (นางบุญ)จึงถูกทอดทิ้งให้อยู่กับแม่เลี้ยง ท่านว่า " ครั้งหนึ่งเคยเกือบเป็นฆาตกรฆ่าแม่เลี้ยงไปแล้ว เนื่องจากน้องสาวของท่านถูกแม่เลี้ยงรังแก แต่โชคดีที่ท่านมีสติระงับได้ทัน " เมื่อโยมบิดาถึงแก่กรรมในขณะที่หลวงปู่มีอายุไม่ถึง ๑๐ ปีนั้นจึงนับเป็นภาระหนักหนา สำหรับเด็กชายวัยนี้ ที่ต้องรับผิดชอบดูแลทุกอย่างในครอบครัว ทั้งเลี้ยงน้องเล็กถึง ๓ คน ทั้งต้องเลี้ยงวัว เลี้ยงควายทำไร่ไถนา ด้วยความยากลำบากและต้องอยู่กับแม่หมุนผู้เป็นแม่เลี้ยง หลวงปู่เล่าว่าท่านลำบากแม้กระทั่งการเรียน เรียนไปได้ ๑ ปี โรงเรียนวัดบ้านโคกสี ก็ต้องหยุดการเรียนการสอนเนื่องจากครูผู้สอนเสียชีวิต มาได้เรียนอีกทีก็เมื่อบ้านบึงโนตั้งโรงเรียนวัดบ้านบึงโน (โรงเรียนวัดศรีชมพูในปัจจุบัน) ขึ้น ท่านจึงได้มีโอกาสศึกษาต่อจนจบชั้นประถมปีที่ ๔ เมื่อพุทธศักราช ๒๔๗๘ อายุ ๑๕ ปี